Zaczynając od tego ostatniego czyli możliwości wystąpienia – dało mi to dużo radości nieco połączonej ze stresem. Radość wynikała z możliwości podzielenia się z ludźmi czymś co dla mnie jest ważne i co postrzegam jako ważne dla innych ludzi i dla mikroświata w którym żyję, na który mam realny wpływ między innymi przez takie wystąpienia. Wynikała tez reakcji części osób, które przychodziły i dopytywały bądź dzieliły się tym, co im robiło to o czym mówiłem. Stres wynikał z potrzeby bycia kompetentnym w przekazywaniu tego co chciałbym, żeby inni mieli szansę usłyszeć.

Jeżeli chodzi o sam fakt tego, że mogłem uczestniczyć w pozostałych punktach programu Śniadania, to głównym uczuciem jest nadzieja, energia i trochę smutku. Nadzieja bo widziałem ludzi i młodych i starszych, którzy są zaangażowani, chcą coś zmieniać w tym jak sami żyją, jak działają ich firmy. Szukają, próbują, doświadczają, konfrontują się – to spełnia moją potrzebę inspiracji, więzi, wspólnoty. Poczucie energii wynika z tego, że widzę że nie jestem sam, czuję siłę grupy i uczestniczenie w czymś większym niż ja sam. Smutek natomiast jest związany z tym że jak się rozchodzimy do swoich światów, to ta energia, zaangażowanie, chęć do zmiany spadają, więc moja potrzeba sprawczości, kreatywności, oraz spójności i harmonii w świecie biznesu, nie jest w pełni zaspokojona. Zawsze po takich konferencjach zastanawiam się co z tego, czym uczestnicy tak się emocjonowali w trakcie jej trwania, zostanie przekute na realną zmianę ku większej wolności, energii i uzyskaniu większego sensu w tym co robimy na co dzień.

Ostatnia kwestia to organizacja – i tu czułem się spokojny i wdzięczny za zadbanie o moje potrzeby bezpieczeństwa emocjonalnego, wynikające z panującej przyjacielskiej atmosfery spotkania którą zbudowaliście. Nieco gorzej czułem się jeżeli chodzi o jedzenie, częściowo z mojego zaniedbania – ponieważ w przerwie obiadowej rozmawiałem z ludźmi czekając aż się skróci kolejka, w efekcie niewiele zostało do jedzenia jak się dostałem do baru. Poradziłem sobie z tym, jednak potrzeba komfortu podniebienia i brzuszka J nie została w pełni zaspokojona.

Reasumując, jestem Wam bardzo wdzięczny za Wasz wysiłek i pokonanie wielu barier w drodze do organizacji tego wydarzenia – z mojej perspektywy, z wymienionych powyżej powodów, było warto! Usłyszałem jak wiele trudu, czasami frustracji, czasami zniechęcania pojawiało się w drodze do celu, łącznie „łomiankowym” kryzysem i późniejszym przełomem. Myślę sobie, że to doświadczenie pomogło Wam poczuć moc zespołu, zaspokoiło potrzebę więzi, wspólnoty, wzajemnego zaufania, wsparcia czy współodpowiedzialności. Pewnie też pojawiło się dużo radości, inspiracji , nadziei, harmonii i poczucia sensu. Życzę Wam, żeby to doświadczenie zaowocowało u każdego z Was wglądem w siebie i postępem w realizacji tego, do czego czujecie się jako ludzie powołani.

Trzymajcie się ciepło i do zobaczenia!

Jacek